باب يازدهم - رياكارى ، دوچهره‌اى ، خودپسندى و خودبينى 169 - ابو بصير گويد : شنيدم كه امام صادق عَلَيْهِ السَّلَامُ مىفرمود : روز قيامت بنده‌اى را مىآورند كه اهل نماز بوده ، پس خواهد گفت : اى پروردگار ! من براى رضايت و خوشنودى تو خوانده‌ام . به او گفته مىشود : بلكه نماز خواندى تا بگويند : نماز فلانى چه نماز خوبى است ، او را به سمت آتش روانه كنيد . بنده‌اى را مىآورند كه جنگ ( و جهاد ) كرده ، گويد : اى پروردگار ! من در راه تو جنگيدم . به او گفته مىشود : جنگ كردى تا بگويند : فلانى چقدر شجاعت دارد ، او را روانه آتش كنيد . بنده‌اى را مىآورند كه قرآن را فرا گرفته بوده ، گويد : اى پروردگار ! براى رضايت و خوشنودى تو قرآن فرا گرفتم ، به او گفته مىشود : فرا گرفتى تا بگويند : فلانى چقدر صداى زيبايى دارد ، او را روانه آتش كنيد . بنده‌اى را مىآورند كه اموال خود را انفاق مىكرده ، گويد : اى پروردگار ! براى رضايت و خوشنودى تو اموالم را انفاق كرده‌ام ، به او گفته مىشود : بلكه انفاق كردى تا بگويند : فلانى چقدر سخاوتمند است ، او را روانه آتش كنيد . 170 - علىّ بن سالم گويد : شنيدم كه امام صادق عَلَيْهِ السَّلَامُ مىفرمود : خداوند متعال فرموده است : من بىنيازترين ثروتمندان نسبت به شريك هستم ، پس هر كه ديگرى را در عملى شريك من گرداند ، آن عمل را نمىپذيرم مگر آنكه خالص براى من انجام گرفته باشد .